Over Jan van Speijk

Jan Carel Josephus van Speijk (Amsterdam, 31 januari 1802 – Antwerpen, 5 februari 1831) was een Nederlands kanonneerbootcommandant.

Toen zijn ouders kort na zijn geboorte kwamen te overlijden, belandde Van Speijk in het Burgerweeshuis in zijn geboortestad Amsterdam. Hij werd opgeleid om kleermaker te worden, maar werd een autodidact zeevaarder. Tussen 1823 en 1825 kreeg hij door zijn optreden in Nederlands-Indië de bijnaam Schrik der Roovers. Tijdens de Belgische opstand was hij commandant op de kanonneerboot nummer 2. Op 5 februari 1831 dreef zijn schip op de Schelde, door een harde wind en een slecht functionerend anker, naar de kant waar een woedende menigte op zijn schip sprong. Hierop sprak Van Speijk de historische laatste woorden: “Dan liever de lucht in“. Door een brandend lont of zijn sigaar in het buskruit te steken ontplofte het schip met hem, zijn bemanning en de boze Antwerpenaars. De zelfopoffering van Jan van Speijk zorgde voor grote bewondering in het prille Koninkrijk der Nederlanden. Zo besloot Koning Willem I dat er altijd een schip bij de Koninklijke Marine zou varen dat Van Speijk heet.

Jan van Speijk had een enorme toewijding aan zijn doel. Hij was bereid de tot dan toe heersende spelregels te veranderen zelfs als hij dat met zijn leven moest bekopen, de hoogst mogelijke prijs. Zijn naam wordt geassocieerd met non-conformistisch gedrag en onconventionele oplossingen.

Door de innovatieprijs naar Van Speijk te noemen, wil Stichting Auspiciën onconventioneel en non-conformistisch gedrag stimuleren in de verwachting dat dit zal leiden tot innovatie binnen de communicatiesector. Spreekwoordelijk wil de Stichting met de Van Speijk Prijs® de vonk bij het lontje houden om zo het innovatievuurwerk binnen de sector te ontsteken en ontketenen. Van Speijk staat dan ook symbool voor ‘gaan voor je idealen, het veranderen van de spelregels en Neerlands trots’.